W krainie słów

2010-09-29T22:05:00.000-07:00

W krainie słów

2010-09-29T22:04:00.000-07:00

W krainie słów

Wydawnictwo

2010-09-29T22:02:00.000-07:00

Zapraszam do poczytania, lub zakupu. Życzę wielu wrażeń. Autor.

2010-09-29T08:43:00.000-07:00

W krainie słów: Wejdź i posłuchaj...

2010-05-16T02:27:00.000-07:00

W krainie słów: Wejdź i posłuchaj...http://www.libernovus.pl/ksiazki/burzliwe-lata

Wejdź i posłuchaj...

2010-05-16T02:23:00.000-07:00

http://www.libernovus.pl/ksiazki/burzliwe-lata

Czyta aktor - Eugeniusz Korczarowski.

W krainie słów: Moje intrernetowe strony

2010-05-09T23:33:00.000-07:00

http://www.stronasztuki.pl/ksiazka/henryk-longin-rogowski/burzliwe-lata/139.html

Moje intrernetowe strony

2010-05-09T23:22:00.001-07:00

literat4.bblog.pl

http://rogowski-h.blog.onet.pl

E-book — blog użytkownika Henryk Rogowski w MySpace: | Moja Pasja

2010-05-09T23:22:00.000-07:00

E-book — blog użytkownika Henryk Rogowski w MySpace: | Moja Pasja

Nauka

2007-10-12T04:05:00.000-07:00

Było sobie trzech przyjacieli
Kacper, Bonifacy, no i Marceli
Kacper to kogut, Bonifacy kot
Marceli to wnuczek, taki babci trzpiot.
Kacper co rano na płot wskakiwał
i swym pianiem wszystkich wzywał
aby wstawali o rannej porze
nim jeszcze szaro było na dworze.
Bonifacy się wtedy denerwował z tego
i w tym momencie nie lubił jego
bo bardzo kochał spać z rana
przeciągając się i mrucząc do swojego pana.
A panem jego był Marceli
co to zawsze wstawał rano do szkoły, ale nie w niedzieli
bo wtedy lubił pospać, aby mu się śniło
to co w całym tygodniu się wydarzyło.
Ale w niedzielę po południu
a było to w grudniu
zabrał Kacpra i Bonifacego
i poszli na staw, z jeszcze jednym kolegą.
A staw cały był lodem skuty
więc założyli z łyżwami buty
i tak harcowali po stawie
że się nie spostrzegli w całej tej zabawie
iż ubrania swoje całe przemoczyli
czym do choroby nie wiedząc kroczyli.
Żaden z nich nie słuchał starszego
więc ty dziecko słuchaj
teraz wiesz dlaczego.

seven

Prawda czy bajka

2007-09-19T22:14:00.000-07:00

Wiecie co, poznać można to zaraz po kwiku
i śladach kopytek, że to jest szlak dzików.
Tędy chadzają, bo to puszcza państwowa, niczyja
można tu znaleźć smakołyk i wsadzić go w ryja.
Chrupać te pyszności, aż do przejedzenia
później odpoczywać, zacząć od leżenia.
Na boku jednym, drugim i na plecach potem
w leśnym ostępie, leżeć tak pokotem.
A później, gdy już się znudzi to leżenie bezczynne
pochrząkać można i zaraz znaleźć wyjście inne.
Wyjść na pole, tylko tam trzeba mieć duże oczy
i patrzeć dokładnie, czy pies nie wyskoczy.
Tam to smakołyki same rosną
zaczynają się od lasu, a kończą za sosną.
Tyle, że tego pilnują dwa nicponie i to dwa bez przerwy
jeden Azor, drugi Burek - obaj mają nerwy.
Jak ujrzą nas w polu, że się objadamy
gdy pogonią, zdrowe nogi do ucieczki mamy.
I kły, szable z jednej i drugiej strony pyska
tak, że pies nie szczeka na nas całkiem z bliska.
Bo respekt ma on przed tymi kłami
woli więc szczekać biegnąc z tyłu za nami.
Ale są i takie, przed którymi trzeba wężykiem uciekać
i to prędko, i ani chwili za długo nie zwlekać.
Bo jak się trafi na ostrego psa
dobrze, że nie spotyka się jego co dnia.
Z takim, to by trzeba mocno się mocować
a najlepiej już wcześniej, gdzieś pod krzakiem się schować.
I przeczekać, aż węch go zawiedzie
później znów usiąść przy przerwanym obiedzie.
I ryć ziemię, zajadać i obserwować znów pole
patrzeć daleko, hen aż ku stodole.
Czy gospodarz nie idzie, a przy nim psy
bo przy swoim panu, pies podwójnie zły.
Lepiej ich unikać, a póki co się najadać
by później nocą do brata nie gadać.
Wiesz głodny jestem, mało zjadłem dnia dzisiejszego
i ja bracie ten odpowie -
ale wiesz dlaczego?

Uczcie się pilnie

2007-09-19T04:35:00.000-07:00

Stanęło na czele kilka kogutów
weszli wysoko na grzędę nie wytarłszy butów.
Ja, mówi jeden - ministrem będę
i zaraz wlazł na górę na grzędę.
Razem my silni wygrać z opozycją w sejmie
wy jeszcze nie wiecie, jak rządzić przyjemnie.
Rzekł kogut stary, choć już siwy
mając władzę, można robić przeróżne dziwy.
I piać inaczej, niż to w zwyczaju
jeździć po świecie, dbając o dobro kraju.
I o dobro swoje moi mili
uczcie się języków obcych, nie traćcie ni chwili.
Wiecie jak głupio wejść na mównicę i nie znać angielskiego?
Nie móc swobodnie mówić nie znając niemieckiego?
Trzeba manewrować, stękać, pobąkiwać
trzeba wtedy myśleć, jak tu wszystkich wykiwać.
Więc od dzisiaj pilnie uczcie się języków
ja natomiast tak zrobię, byście nie mieli wyników.
Bo do każdej księgi Vat dołożę
tak, że nie każdy książkę kupić może.
A nie mając książki, trudna to sprawa
i tu kończy się moja z wami zabawa.
Teraz jeszcze jedno: gdy ja będę rządził
nie ważne co kto pieje, ja będę sądził.
Ile kto ma zarobić w tym kraju.
Takim sposobem, to zabraknie wody w ruczaju -
odezwała się jedna spłoszona kura
i natychmiast spotkała ją bura...

Kłopoty koziołka

2007-09-18T10:38:00.000-07:00

Mały koziołek zginął mamie w lesie
bo nie pilnował się należycie
teraz chodzi po nim, a echo się niesie
czy wy też to echo słyszycie?

Chodził i błądził, szukał jej wszędzie
jak jej nie znajdę, cóż wtedy będzie!
A gdy już zwątpił, wyszedł na plażę
teraz to tutaj wyjść się odważę.

Nawet polubił piasek pod stopami
i tę wodę morską, która była za nim.
Ale w oddali ujrzał pierwszy raz na oczy
wielki statek, co po wodzie kroczy.

Przestraszył się statku, więc uciekł do lasu
i po drodze narobił strasznego hałasu.
Wołał biedny mamę, zapewniał i szalał
i mówił, że już nigdy się nie będzie oddalał.

Teraz już wiecie, dlaczego koziołek mały
będzie chodził z mamą wieczór cały.
Bo z nią bezpieczniej, na pewno na świecie
Teraz koziołek zrozumiał -
I wy o tej historii już wiecie...

Seven...

Przeczytajcie z uwagą

2007-09-18T10:34:00.000-07:00

Wszelkie prawa autorskie do zdjęć, artykułów i tekstów zamieszczonych na tej
witrynie należą do ich autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie ich w
jakiejkolwiek formie bez zgody autora - ZABRONIONE.
(Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83
z dnia 4 lutego 1994 r.).

Niedźwiadek i pszczoły

2007-09-17T20:10:00.000-07:00

Pewnego razu, gdzieś na jesieni
Porykiwał niedźwiedź młody, stojąc w zieleni
Chciał wdrapać się na drzewo i już wspinał się cały
A tu pszczoły go obsiadły i mu nie dawały.
Broniły swego miodu -
I królowej, by ta nie padła z głodu.

Zaraz też wojsko pszczele z barci wyleciało
Bo tych na zewnątrz, było ciągle mało
Aby przebić się przez futro niedźwiedzie
By zapomniał, o miodnym obiedzie.
Ale on nie chciał ustąpić, bo chciwy na miód
Ogarniał się łapą i liczył na cud.

Lecz on młody i doświadczenia mu brak
A tu jeszcze pszczoły ponowiły atak
Nieznośnie przy pysku bzyczały
Że przy nich niedźwiadek, poczuł się za mały
Myśli, gdyby tutaj byli tata, lub mama
Ona zabrałaby miód bez taty, nawet sama.

Wie jak się bronić, nie tak jak ja
I inne podejście do tych nieznośnych pszczół ma
Muszę się jeszcze uczyć od mamy swojej
Jak okpić pszczoły i nie krzyczeć... ojej
Bo ten, kto się uczy - w życiu mu się farci
Może najeść się do syta - prawie z każdej barci.

I nie wrzasku słuchać - a tylko mlaskanie
Kiedy on przy miodzie na łapach przystanie
A więc warto się uczyć, by pojeść tego smakołyku
I poczuć jego słodycz w samym przełyku
Bo to słodycz nad słodycze -
Idę do mamy i zaraz poćwiczę...

Seven...

Wszelkie prawa autorskie do zdjęć, artykułów i tekstów zamieszczonych na tej witrynie należą do ich autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie ich w
jakiejkolwiek formie bez zgody autora - ZABRONIONE.
(Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994 r.).

Sroga nauczka

2007-09-17T10:09:00.000-07:00

Gdy zostawał zając w domu, sam na kilka godzin.
Słuchał porad mamy, a tak naprawdę udawał, że go nie obchodzi.
Myśli sobie, co tam matczyne gadanie.
Sam będę siedział w domu, to co się wtedy stanie.

A mama mówiła, bądź synku przezorny.
Ani na chwilę nie odchodź, od tej twardej normy.
A normą dla dzieci - drzwi nie otwieranie.
Nikomu, ale to nikomu - kto za nimi stanie.

Bo widzisz synku są różne przypadki.
Zabrali orzechy od naszej sąsiadki.
Mała wiewiórka, ta Kasia - drzwi otworzyła.
I rodzina zapasów na zimę się pozbyła.

Widzisz synku, brak uczciwości.
I coraz więcej z nas, żyje w podłości.
Zazdroszczą zwierzaki, jeden - drugiemu.
Tak jak w zeszłym tygodniu Azor - Buremu.

Ten drugi do drzwi zastukał na skraju lasu.
Pukał nie głośno, by nie narobić hałasu.
Kto tam? - zapytała Fredka.
Proszę otworzyć - tu pogotowia karetka.

Fredka otworzyła, a ten cap ją - Boże drogi!
I Azor biegł za nim, ale zmęczył nogi.
Więc Bury mu umknął, siadł na polanie.
I zaczął do niej mówić, tak na powitanie.

Przechytrzyłem cię Fredko - nie słuchałaś mamy.
Teraz co do ciebie mam takie plany.
Skoroś mamy nie słuchała - zjem cię na śniadanie.
Jest was dużo w rodzinie, więc się nic nie stanie.

Ciebie i Azora nauczyłem rozumu takiego.
Ciebie, boś gapa, a czego nauczyłem jego?
Jego chyba nauczyłem, by pilnie słuchał mego wywodu.
Tego, by już więcej nie zaznał on głodu.

Ale czy on posłucha, tak jak ty mamę swoją.
Mam wątpliwości, choć Ona ostoją.
Ostoją ciepła, serdeczności.
Słuchajcie wszyscy mamy - niech się Ona nigdy nie złości.

Bo i ja mam mamę - rzekł Bury.
Czasem i Ona krzyczy do mnie - jesteś jak bies!
Ale ja mogę sobie na to pozwolić -
bo ja jestem pies.

Fredka zlękniona, przypomniała sobie inne słowa mamy.
Gdyby cię córko porwał pies - uciekaj do jamy.
Wykorzystaj chwilę, on w jamę nie wejdzie, bo duży.
Postoi, poszczeka, a gdy już się znuży.

Odejdzie, lecz ty znów nie ufaj nikomu.
I najlepiej przeczekaj, nim wrócisz do domu.

Ale jak mu uciec? - myśli Fredka, kiedy on mocno trzyma.
Trzeba go połechtać - innego sposobu nie ma.
I złapała Burego za oba boki.
A ten zanim ją puścił - robił śmieszne podskoki.

Ale gdy uścisk zwolnił na tyle.
Nie było już Fredki, zostały tylko wspomnień chwile.
A wieczorem, gdy wróciła ona stroskana do domu.
Nie mówiła siostrą, ani nikomu.

Tylko mamie -
Wiesz, nie otworzę już nigdy drzwi.
Teraz już wiem - jak podłe są psy...

Seven...

Kot Kajetan

2007-09-17T09:48:00.000-07:00

Wiesz co mamo - rzekł Kajetan, do kotki Białki.
Ci ludzie, którzy tu przyjeżdżają, a mają swe działki.
Grodzą je, odgradzają, bramy zamykają.
Przed czym mamo, przed kim - Oni się chowają?

A wiesz synku, to nieznośne czasy.
A i dokoła działek, popatrz jak wielkie lasy.
A co lasu się boją? - W to już nie uwierzę.
W lasach nie ma dzikiego zwierza, tylko ja do niego jeszcze należę.

Należę po kądzieli - ale o tym już dawno ludzie zapomnieli.

Przez to przyszły teraz smutne czasy.
Nie ma nawet gdzie podwędzić kawałek kiełbasy.
Bo i teraz na każdej działce jest pies.
Czy jest buda na niej - czy nie jest.

To wszystko prawda, dobrze, że to widzisz.
Myślisz tak o ludziach, ale czy się wstydzisz?
Choć troszeczkę za tą kiełbaskę.
Nie należy podkradać, nawet jedną laskę.

Zawsze żyj uczciwie - mama powiedziała.
Nasza gospodyni też by tak chciała.
A tymczasem ucz się polować na myszy.
Niech Ona widzi twe starania, niech ciebie usłyszy.

Wtedy dostaniesz i miskę mleka.
Zabierz się do pracy - bo czas ucieka.

Henryk L.Rogowski - seven

Lekcja życia

2007-09-17T08:41:00.001-07:00

Miała kacza mama trzy małe na stawie.
W trzcinie, w zaroślach, nie przy brzegu w trawie.
Bo tam w trzcinie bezpieczniej, pluska leniwie woda.
I w harcach, gonitwach, jakaż to swoboda.

Można pływać nawet i pod wodą sobie.
Jak ci się podoba? Jak podoba tobie?
A i mama kacza na wszystko wgląd ma,
z nią bezpieczniej, nawet i za dnia.

Lis tu nie przyjdzie, bo woda głęboka.
Dokoła trzcina, wysoka, wysoka.
I jeszcze mama da ostrzeżenie,
gdyby ten niezguła, znalazł się w terenie.

Tutaj harcujemy, pływamy, psocimy.
Woda nas obmywa, gdy się bardzo spocimy,
a gdy jeść się zechce, nie myślimy o czkawce.
I wychodząc z wody, idziemy ku trawce.

Ale to i wtedy tato pilnuje.
Baczy dokoła, oczu nie żałuje,
i gdy mocno głosem zakwacze.
To jest ostrzeżenie, takie nasze kacze.

Abyśmy czym prędzej spłynęły na wodę.
Bo w wodzie mamy największą swobodę.
I w trzcinę czym prędzej, a później cicho.
Wysłuchiwać musimy, czy nie zbliża się licho.

Tak uczy nas tato i nasza mama.
A nie wymyśliła ona tego sama.
Tak to już jest od pokolenia.
Tutaj nic a nic się nigdy nie zmienia.

Chcesz dożyć długich lat , do starości?
Słuchaj taty, mamy i nie kwacz ze złości...

H. L. R. - seven...